Άνοιγμα καρδιάς...

Στο μπλογκ μου, από τότε που το άνοιξα, έδινα περισσότερο βάση στην καταγραφή των ταξιδιών μας, στον σχολιασμό σειρών ή ταινιών ή στην ανάρτηση τραγουδιών, σε πράγματα δηλαδή που με ενδιαφέρουν.

Σπανίως έκανα και πιο προσωπικές αναρτήσεις. Από τότε όμως που το Google ένωσε τα blogs με τα πραγματικά προφίλ και η ανωνυμία λίγο ως πολύ χάθηκε νιώθω ότι άθελα ή ηθελημένα αυτολογοκρίνομαι. Κατά καιρούς έχω αρχίσει να γράφω κάποια ποστ αλλά στη σκέψη ότι μπορεί να τα διαβάσουν άτομα που με ξέρουν in real life που λέμε, με έκανε να τα σβήσω και να μην τα δημοσιεύσω ποτέ.

Σκέφτηκα λοιπόν να κάνω μια ανάρτηση, προσωπική μεν αλλά ίσως λίγο πιο ήπια από αυτή που αρχικά σκεφτόμουν.

Διαβάζω συχνά από άλλες μπλόγκερς για την στενή σχέση που έχουν με τη μητέρα τους και δεν μπορώ να αρνηθώ ότι νιώθω μια μικρή ζήλια. Από την ώρα που έγινα και εγώ μητέρα έχω αντιληφθεί πολλά πράγματα που μικρότερη τα θεωρούσα δεδομένα και πίστευα ότι όλες οι οικογένειες είναι όπως και η δική μου. Η μητέρα μου από μικρή ήταν εργασιομανής και εξακολουθεί να είναι. Χωρίς υπερβολή δεν έχω ούτε μία ανάμνηση από την παιδική μου ηλικία που η μητέρα μου να έπαιξε μαζί μου! Ούτε μία! 

Ομοίως και η γιαγιά μου (η μαμά της μαμάς μου) ήταν κοινωνική με τις παρέες της και ποτέ δεν βίωσα την εικόνα της γιαγιάς όπως την περιγράφουν πολλοί. Ποτέ δεν μου διάβασε παραμύθια, ποτέ δεν μου είπε ιστορίες. Όσο για τους γονείς του μπαμπά μου ήταν λίγο πιο αυστηροί και απόμακροι και δεν είχα ιδιαίτερες σχέσεις μαζί τους.  

Από μικρή αγαπούσα πολύ τα παιδιά. Θα με δείτε σε φωτογραφίες σε ηλικία τέλη δημοτικού και στο γυμνάσιο να είμαι όλο αγκαλιά με μωρά όταν βρισκόμουν σε σπίτι που είχε βρέφη! 

Επομένως όταν έκανα το δικό μου παιδί ήρθε η απόλυτη ευτυχία! Μπορεί σε πολλούς αυτό που θα πω να φανεί υπερβολικό αλλά αυτός είναι ο ρόλος που υποσυνείδητα αναζητούσα σε όλη μου τη ζωή! Ποτέ δεν ένιωσα να έχω επαγγελματικές φιλοδοξίες, να ξεκινήσω από κάπου και να ανέλθω επαγγελματικά. Προς θεού, δεν κατηγορώ ούτε κατακρίνω όσους έχουν τέτοιες φιλοδοξίες, καθένας κάνει τις επιλογές του.  Εγώ αυτό που ήθελα πάντα πραγματικά είναι να είμαι 100% εκεί για το παιδί μου! Και το χαίρομαι και το απολαμβάνω στο ακέραιο!

Κάθε φορά που κάποιος συναντάει για πρώτη φορά τη μικρή απορεί "πάντα τόσο ήσυχη είναι;" Και η απάντηση είναι πάντα θετική. Είναι ήρεμη γιατί είναι γεμάτη από αγάπη. Παίζουμε μαζί, της μαθαίνω πολλά πράγματα αλλά είναι και ανεξάρτητη. Ξέρει ότι όταν θα έχω κάποια δουλειά να κάνω θα απασχοληθεί μόνη της με κάτι άλλο (ζωγραφική, παιχνίδια, ή κάποιο επεισόδιο από την Ντόρα ή το κλαμπ του Μίκυ).

Η μητέρα μου φυσικά και δεν μπορεί να το καταλάβει αυτό. Η μέρα μου είναι μονίμως γεμάτη με δουλειές του σπιτιού. Το πρωί την πηγαίνω στο νηπιαγωγείο και μέχρι να γίνει 1:00 για να πάω να την πάρω δεν καταλαβαίνω πότε πέρασε η ώρα! 

Λυπάμαι που και εκείνη με τη σειρά της δεν θα βιώσει από τη μαμά μου την εικόνα της κλασσικής γιαγιάς. Χαίρομαι όμως που έχει εμένα και είμαστε κολλητούλες και περνάμε τόσο όμορφα παρέα!

Δεν ξέρω που ήθελα να καταλήξω με αυτήν εδώ την ανάρτηση, ένιωθα όμως εδώ και καιρό την ανάγκη να την κάνω!

Σας ευχαριστώ αν μπήκατε στον κόπο να διαβάσετε αυτό εδώ το ποστ! Καλή σας μέρα και καλή εβδομάδα! :)

Cinema vs DVD at home

Ώρα 3:30 πμ. Η μικρή μόλις ξύπνησε και αφού την τάισα και ξάπλωσε ανάμεσά μας, από το πουθενά μου ήρθε ιδέα για νέα ανάρτηση!

Στην αρχή σκέφτηκα να γράψω απλά μια πρόταση στο Facebook, μετά το ξανασκέφτηκα όμως και είπα δεν το κάνω καλύτερα ανάρτηση στο μπλογκ μου που είναι πεσμένα τα πράγματα; Άνοιξα λοιπόν το notes στο κινητό μου και γράφω αυτές εδώ τις γραμμές...

Σκέφτηκα λοιπόν ότι ένα από τα πολλά πλεονεκτήματα του να παρακολουθείς μια ταινία στο σπίτι είναι ότι μετά τους τίτλους τέλους έχεις την υπομονή να συζητήσεις την ταινία ενώ οι τίτλοι κυλούν και την χαρά να ανακαλύπτεις συχνά ανάμεσα στους τίτλους αυτούς κρυμμένες σκηνές! Θυμάμαι μικρότερη όταν ήμουν και πηγαίναμε στον κινηματογράφο, οι συνήθειες ήταν διαφορετικές. Και τότε καθόμασταν στην αίθουσα μετά το πέρας της ταινίας και παρακολουθούσαμε με υπομονή τους τίτλους τέλους και τα φώτα στην αίθουσα δεν ανάβαν παρά μόνο όταν αυτοί είχαν ολοκληρωθεί! Ελάχιστοι ήταν οι βιαστικοί που σηκώνονταν να φύγουν πριν τελειώσουν οι τίτλοι τέλους! Υπήρχε σεβασμός! Συχνά δε, εγώ προσμονούσα περισσότερο τους τίτλους αυτούς, καθώς περίμενα με ανυπομονησία να ακούσω κάποιο αγαπημένο τραγούδι που πλαισίωνε το soundtrack της ταινίας! Όπως για παράδειγμα στην ταινία Don Juan DeMarco με τον Johnny Depp (πω πω πού την θυμήθηκα μέσα στα ξημερώματα, χαχα!) όπου ήξερα ότι στο OST ακούγεται το λατρεμένο Have You Really Ever Loved A Woman του Bryan Adams που όμως κατά τη διάρκεια της ταινίας ακουγόταν σαν μουσικό χαλί μόνο ως μελωδία σε κάποιες σκηνές και ακούστηκε το κανονικό τραγούδι μόνο όταν έπεσαν οι τίτλοι τέλους! Και άξιζε η προσμονή όσο τίποτα!

Bryan Adams - Have You Ever Really Loved A Woman

Αντιθέτως, ακόμα και να υπάρχει κάποιο τραγούδι που ακούγεται κατά τη διάρκεια των τίτλων τέλους, πλέον στα σινεμά τα φώτα ανάβουν με το που θα εμφανιστεί η πρώτη γραμμή των τίτλων και έτσι η μαγεία διαλύεται στη στιγμή! Όλοι πλέον σηκώνονται αμέσως για να αδειάσει η αίθουσα και δευτερόλεπτα μετά οι τίτλοι τέλους σβήνουν χωρίς καν να ολοκληρωθούν για να ετοιμαστεί η επόμενη προβολή της ταινίας!

Και σκέφτομαι... Πότε γίνανε πια τόσο βιαστικοί; Πώς άλλαξαν έτσι οι συνήθειες;

Σίγουρα η εμπειρία του να παρακολουθείς μια ταινία στην σκοτεινή αίθουσα ενός κινηματογράφου δεν συγκρίνεται με το να την βλέπεις από τον καναπέ του σπιτιού σου, αλλά επειδή πια το "σπορ" έχει γίνει αρκετά ακριβό (τα θέλεις τα 20 ευρώ για δυο άτομα) και επειδή μπορεί να παρακολουθήσεις και "πατάτα" και να τα κλαις, προτιμώ τη λύση της ταινίας στο σπίτι. Στο σινεμά θα πάω να δω πια μόνο κάτι που θα ξέρω ότι αξίζει, κάτι φαντασμαγορικό, με εντυπωσιακά εφέ ή φωτογραφία (όπως πχ ο Άρχοντας Των Δαχτυλιδιών).

Ευτυχώς τελευταία δεν έχει υπάρξει κάποια ταινία που να θέλησα να δω στο σινεμά, καθώς λόγω και της μικρούλας είναι αδύνατον να πάμε. Εξάλλου είναι τόσες οι αμερικάνικες σειρές που παρακολουθούμε που το όποιο κενό καλύπτεται και με το παραπάνω! Έχουμε ξεκινήσει και κάποιες καινούριες για τις οποίες δε βρήκα χρόνο να γράψω εδώ! Επιφυλάσσομαι (γιατί δεν ξέρω αν και πότε θα βρω χρόνο).

Γενικώς, προτιμώ τελευταία να απολαμβάνω ταινίες από τον καναπέ του σπιτιού μας με σπιτικά ποπ κορν, χεχε!

Αναμένω τα σχόλιά σας για το θέμα του συγκεκριμένου ποστ! :)

Αντίο γειτονίτσα μου!

Είναι ωραία η αίσθηση ότι ανήκεις κάπου. Ακόμα και στο κέντρο μιας πόλης να μένεις μπορεί να έχεις την αίσθηση σαν να είσαι σε χωριό αν γνωρίζεις και σε γνωρίζουν αυτοί που μένουν κοντά σου. 

Ανέκαθεν έμενα στην ανατολική Θεσσαλονίκη, στην περιοχή της Ανάληψης. Όταν για πρώτη φορά μετακομίσαμε στα προάστια πήγαινα πρώτη λυκείου και δεν μπορούσα με τίποτα να συνηθίσω αυτήν την αλλαγή. Εκεί που πήγαμε δεν υπήρχε γειτονιά και για να πας οπουδήποτε χρειαζόταν αυτοκίνητο, εξαρτιόμουν άρα λοιπόν αποκλειστικά από τους γονείς μου για τις μετακινήσεις μου! :-/

Το καλό ήταν που επέμενα και το πατρικό μου δεν το πουλήσαμε. Οι συγκυρίες το έφεραν έτσι ώστε μετά από μερικά χρόνια η μητέρα μου το μετέτρεψε σε επαγγελματική στέγη και εκεί εργάζομαι τα τελευταία δέκα χρόνια. Επομένως όταν πηγαίνω στη δουλειά, ο χώρος μου είναι τόσο οικίος που είναι σαν να πηγαίνω στο σπίτι μου, αφού εκεί ουσιαστικά πηγαίνω! 

Το 2007, ένα χρόνο πριν παντρευτούμε, βρήκαμε με τον άντρα μου το διαμέρισμα που μένουμε μέχρι και σήμερα. Δύο στενά από το πατρικό μου! Η χαρά μου ήταν απερίγραπτη! Ξαναγύρισα στη γειτονίτσα μου! 

Περπατούσα στο δρόμο και με χαιρετούσε ο ανθοπώλης που με ξέρει από μικρό κοριτσάκι, το παλικάρι στο βιβλιοπωλείο, η κυρία στο ζαχαροπλαστείο, ο φωτογράφος, η φουρνάρισσα... Είναι πολύ ωραία αυτή η αίσθηση της γειτονιάς!

Γενικώς σαν άτομο είμαι συναισθηματικό και δένομαι με τους χώρους και τα πράγματα. Αν χάσω κάτι στενοχωριέμαι πολύ. 

Η φωλίτσα μας ως τώρα μας εξυπηρετούσε πάρα πολύ. Πήγαινα στη δουλειά με τα πόδια, το αυτοκίνητο πολύ σπάνια το κινούσαμε. Επιπλέον είχα στα πόδια μου τα πάντα: σουπερμάρκετ, τράπεζες, βιβλιοπωλεία, ζαχαροπλαστεία, τα πάντα σε απόσταση αναπνοής. Ξεχνούσα κάτι, τσουπ έβαζα τα παπουτσάκια μου και κατέβαινα να το πάρω. Μεγάλη ευκολία!

Τώρα με την μπεμπούλα όμως τα πράγματα άλλαξαν! Η φωλίτσα μας πια δεν μας χωράει, και το μωρό θα χρειαστεί σίγουρα το δικό του δωμάτιο. Τα ζυγίσαμε πολύ, τα συζητήσαμε διεξοδικά και αφού είδαμε ότι τα ενοίκια στην περιοχή μας είναι πανάκριβα, αποφασίσαμε να.... πάρουμε τα βουνά. Ως κορίτσι της θάλασσας θα μου λείψει αυτή η αμεσότητα που είχα στην παραλία, αλλά δεν γίνεται αλλιώς. Τον επόμενο μήνα κατά πάσα πιθανότητα θα μετακομίσουμε στα βόρεια του νομού. Θα χρειάζεται να παίρνω πλέον το αυτοκίνητο για να έρχομαι στη δουλειά, αλλά όταν θα γυρνάω στο σπίτι δεν θα έχω πια το άγχος του παρκαρίσματος. 

Την προηγούμενη Κυριακή που γυρίσαμε από μια βόλτα, φτάσαμε στο σπίτι στις 5:30 το απόγευμα και βρήκαμε να παρκάρουμε στις 6:30!!! Μια ώρα με το ρολόι γυρνούσαμε γύρω γύρω!

Το καλό είναι ότι στο νέο σπίτι η μπέμπα θα έχει τον δικό της χώρο, που είναι πολύ σημαντικό και θα έχει επίσης και καθαρό αέρα!

Από την άλλη εγώ τη γειτονιά μου δε θα τη χάσω τελείως, καθώς θα κατεβαίνω για τη δουλειά, αλλά δε θα είναι το ίδιο πράγμα!

This used to be my playground που τραγουδούσε και η Madonna:

Θα κλείσω αυτήν την ανάρτηση με τον στίχο ενός άλλου αγαπημένου μου τραγουδιού, του "Ain't No Sunshine" που λέει "this house just ain't no home, anytime she goes away". Τι κρίμα να μην έχουμε στα ελληνικά δύο λέξεις όπως και στα αγγλικά (house και home). Όπως και να'χει εύχομαι το νέο μας house (σπίτι) να γίνει γρήγορα home (σπιτικό). Το μόνο που χρειάζεται είναι αγάπη και από αυτήν έχουμε άφθονη! :)

Τα Νέα Μέτρα

Δε συνηθίζω να κάνω πολιτικά ποστ, καθώς αρκετή μιζέρια βιώνουμε στην καθημερινότητά μας ο καθένας με τους "κύριους κύριους" πολιτικούς που έχουν φέρει τη χώρα μας στην κατάσταση που βρίσκεται. Εξάλλου σε όλα τα ειδησεογραφικά sites και σε πάρα πολλά blogs μπορεί κανείς να διαβάσει πράγματα που θα του "μαυρίσουν" ακόμα περισσότερο τη μέρα του. Δε χρειάζεται άλλο ένα. Μέσα από το blog μου εγώ θέλω να μεταφέρω αισιοδοξία, όση μπορώ και μου επιτρέπεται τουλάχιστον!

Για αυτό δε θα γκρινιάξω. Θα αφήσω τη μουσική να μιλήσει. Από χθες που ακούω και διαβάζω συνεχώς για τα "νέα μέτρα" σιγοψιθυρίζω το ομώνυμο τραγούδι του Λουκιανού Κηλαηδόνη! Πού να φανταζόταν βέβαια το 1979 όταν έγραψε το εν λόγω τραγούδι ότι το 2012 θα ήταν επίκαιρο όσο ποτέ!!!

Βέβαια έκανε λάθος σε δύο πράγματα: πλέον μας τρομάζουν τα νέα μέτρα και δεν μας πήραν από τα 4 τα 2 όπως έλεγε τότε, αλλά τώρα μας παίρνουν από τα 2 τα 4. Τόσο απλά!!

Στίχοι:

Δεν μας τρομάζουν τα νέα μέτρα
δεν μας τρομάζει εμάς πληθωρισμός
δεν μας τρομάξανε τόσα και τόσα
θα μας τρομάξει τώρα ο καπιταλισμός


Δεν μας τρομάζουν τα νέα μέτρα
δεν μας τρομάζει εμάς το ενεργειακό
δεν μας τρομάξανε τόσα και τόσα
θα μας τρομάξει το κυκλοφοριακό


Εδώ μας πήραν απ'τα 4 τα 2
και το δεχτήκαμε στα σιωπηλά
τι κι αν μας βάλουν πια στα καύσιμα δελτίο
δεν μας φοβίζουν και το ξέρουνε καλά


Δεν μας τρομάζουν τα νέα μέτρα
τα συνηθίζουμε σιγά σιγά
εδώ δεχτήκαμε τόσα και τόσα
θα φοβηθούμε τώρα τα μονά ζυγά


Εδώ μας πήραν απ'τα 4 τα 2
και το δεχτήκαμε στα σιωπηλά
τι κι αν μας βάλουν και στα καύσιμα δελτίο
δεν μας φοβίζουν και το ξέρουνε καλά


Δεν μας τρομάζουν τα νέα ωράρια
σιγά σιγά τα συνηθίζουμε κι αυτά
εδώ γινήκανε τόσα και τόσα
κι όμως εμάς δεν μας τρομάξαν αρκετά

Optimism vs pessimism

Κατά καιρούς σκέφτομαι διάφορα θέματα για αναρτήσεις, αλλά τα σκέφτομαι σε άσχετες στιγμές και όταν έρχεται η ώρα να τα γράψω ή μου φεύγει η έμπνευση ή δεν έχω χρόνο.

Ένα θέμα που στροβιλιζόταν στο μυαλό μου χθες είναι αυτό των αισιόδοξων ή απαισιόδοξων ανθρώπων. Θέλω να πιστεύω ότι ανήκω στην πρώτη κατηγορία, χωρίς αυτό να σημαίνει βέβαια ότι πετάω στα σύννεφα και τα βλέπω όλα ρόδινα! Αυτό το διάστημα θα έλεγα ότι βρίσκομαι κάπου μεταξύ των δύο (αισιοδοξίας και απαισιοδοξίας). Όταν κάποιος υπερβολικά αισιόδοξος μου λέει στην περίοδο της κρίσης αυτής που βρισκόμαστε ότι κάποια στιγμή όλα θα φτιάξουν τον θεωρώ ονειροπόλο. Από την άλλη όταν ακούς την καταστροφολογία των απαισιόδοξων δεν είναι δυνατόν να μην παίρνεις αμυντική θέση και να ελπίζεις ότι όντως κάποια στιγμή θα γίνει κάτι καλό. Είναι στην ανθρώπινη φύση άλλωστε... η ελπίδα να πεθαίνει τελευταία!

Για να πω την αλήθεια, μου λείπουν οι "συζητήσεις", οι ανταλλαγές απόψεων που είχα με εσάς, τους αναγνώστες του blog, τα πρώτα χρόνια που το άνοιξα. Στο blog μου πάντα θέλω να έχω μια θετική ματιά της ζωής για αυτό και επικεντρώνεται στα ταξίδια, τη μουσική, τις σειρές που παρακολουθούμε κλπ και δεν έχω κάνει ποτέ ιδιαίτερα πολιτικές αναρτήσεις αλλά ούτε και γκρίνιες αν και πολλές φορές έφτασα στο παρά πέντε! ;)

Η διαφορά ίσως είναι ότι παλιότερα μια ανάρτηση μπορεί να είχε μια κριτική ματιά σε κάποια είδηση που διάβασα, ενώ από την ώρα που εμφανίστηκε το twitter μπορείς απλά να τη μοιραστείς εκεί και να σχολιάσεις επιγραμματικά ό,τι θέλεις. 

Επίσης η πληθώρα πληροφοριών είναι πολύ μεγαλύτερη απ'ό,τι πριν πέντε χρόνια και αν προσθέσεις και τις ώρες που δουλεύει κανείς (εντός ή εκτός σπιτιού) ο χρόνος για να τις επεξεργαστείς - πόσο μάλλον να κάνεις μια ανάρτηση - είναι λιγοστός. 

Ίσως έχω επηρεαστεί και από πολλούς φίλους blogger που με τον καιρό είτε χάθηκαν τελείως είτε αραίωσαν τις αναρτήσεις τους. Όταν διάβαζα καθημερινά αρκετά blogs είχα και εγώ την όρεξη να κάνω κάποιο post καθώς είχαμε κάνει μια ωραία παρέα. (Θυμάμαι ακόμα κάποια bloggoπαίχνιδα που φτιάχναμε, είχαν και αυτά το ενδιαφέρον τους χεχε, όπως εκείνο που ζητούσε να πεις κάποιες προτάσεις για τον εαυτό σου και προσπαθούσαν οι άλλοι να μαντέψουν ποιά ήταν αληθινή και ποιά όχι!).

Να και η επιστροφή της Σοφίας μετά από ένα χρόνο απουσίας μου έφτιαξε ήδη το κέφι και μου ξαναφούντωσε την επιθυμία για blogging χεχε! Τον πρώτο καιρό που είχε "χαθεί" της είχα στείλει email για να δω γιατί εξαφανίστηκε. Σκεφτόμουν ότι θα πρέπει να είναι συγκινητικό να σε σκέφτεται ένα άτομο που δεν έχεις γνωρίσει ποτέ από κοντά και να θέλει να μάθει ότι είσαι καλά. Και εγώ κάποια στιγμή που είχα αραιώσει τις αναρτήσεις είχα λάβει emails για το που βρίσκομαι και χάρηκα ιδιαίτερα που υπάρχουν άτομα που με σκέφτονται.

Ποιό είπαμε ήταν το θέμα αυτής της ανάρτησης; Ξέφυγε η σκέψη μου μάλλον λίγο ε; Από αλλού ξεκίνησα και αλλού έφτασα. Τέλος πάντων! Εύχομαι όλοι εκεί έξω να είστε καλά, και να αντιμετωπίζετε την κρίση με κουράγιο. Η εποχή που βιώνουμε είναι πολύ δύσκολη, ειδικά για τη γενιά μας.

Είμαι πολύ περίεργη τι θα γίνει στις επόμενες εκλογές! Θα ξυπνήσει άραγε ο Έλληνας από τον λήθαργο στον οποίο έχει πέσει ή θα λειτουργήσει πάλι με γνώμονα το βίσμα και το βόλεμα με αποτέλεσμα μακροπρόθεσμα να έχουμε τα ίδια; Ένα είναι το σίγουρο: η χώρα αυτή έχει ανάγκη από νέα πρόσωπα με φρέσκιες και αποφαστιστικές ιδέες.

Πόσες φορές σκέφτομαι τι ωραία θα ήταν όλο το κέντρο της Θεσσαλονίκης να πεζοδρομούνταν και να περνάει μόνο μια γραμμή τραμ από τους κεντρικούς δρόμους όπως συμβαίνει σε πολλές ευρωπαϊκές πόλεις. Τίποτα δεν είναι αδύνατο, αρκεί να βρεθούν άτομα που να μπορέσουν να προγραμματίσουν κάτι τέτοιο και να το εκτελέσουν σωστά. Αυτό βέβαια είναι απλά ένα μικρό παραδειγματάκι.Τα πράγματα στα οποία πρέπει να αλλάξει η Ελλάδα είναι πάρα πολλά!

Πρέπει να αρχίσουμε να σεβόμαστε πρώτα πρώτα τον εαυτό μας και τον διπλανό μας, αλλιώς αλλαγή δε θα δούμε. Ας πούμε π.χ. για με τα σκουπίδια. Αφού βλέπεις ότι γέμισαν και η κατάσταση έχει γίνει απελπιστική, γιατί εξακολουθείς να τα κατεβάζεις και να επιβαρύνεις την κατάσταση; Εγώ έχω πάρει μεγάλες σακούλες (όχι μαύρες που δε συμπαθώ) χρωματιστές που έχουν κ ένα ελαφρύ άρωμα και από την αρχή της εβδομάδας μαζεύω τις μικρότερες σακούλες σκουπιδιών από σουπερμάρκετ εκεί μέσα και τα έχω σε μια γωνία στο μπαλκόνι. Όταν βγουν επιτέλους τα απορριματοφόρα να μαζέψουν τότε θα τα κατεβάσω. Τέτοιες μικρές κινήσεις θα μπορούσαν να κάνουν την κατάσταση κάπως καλύτερη. Θυμάμαι όταν ήμουν στις Βρυξέλλες τα σκουπίδια σου επιτρεπόταν να τα βγάζεις συγκεκριμένες μέρες και ώρες (σημείωση: δεν υπάρχουν κάδοι αλλά καθένας τα αφήνει έξω από το σπίτι του) αλλιώς παίρνεις πρόστιμο!

Αυτά για τώρα, σας καληνυχτίζω! 

Λέμε όχι στα greeklish!

Το ανέφερα και στο twitter, αλλά πιστεύω ότι δεν είναι αρκετό. Αξίζει να αφιερώσω και μια ανάρτηση και να πω και από το μπλογκ μου ένα μπράβο στην ομάδα του Ράδιο Αρβύλα που έφτιαξε το παρακάτω σποτάκι:

Το ότι η κίνηση αυτή προέρχεται από άτομα που είναι κοντά στη νεολαία και όχι από κάποιους δήθεν που κάνουν κήρυγμα έχει ακόμα μεγαλύτερη αξία ώστε τα νέα παιδιά να μάθουν επιτέλους να γράφουν στους υπολογιστές τους με την ελληνική γραφή.

Το ξέρω ότι τα greeklish είναι μια μόδα και γράφοντας κατά αυτόν τον τρόπο οι έφηβοι κυρίως νιώθουν ότι αποτέλουν μέλος μιας ομάδας και "καταλαβαίνονται" ευκολότερα, όμως πραγματικά μακροπρόθεσμα αυτό μόνο αρνητικές συνέπεις μπορεί να έχει.

Δεν είναι η πρώτη φορά που αναφέρομαι στα greeklish. Μπορείτε να διαβάσετε και παλιότερες σκέψεις και προβληματισμούς μου εδώ, εδώ και εδώ. Και γιατί όχι να αφήσετε και το σχόλιό σας! Μέσα από το διάλογο μπορούν να προκύψουν ενδιαφέρουσες προτάσεις...

Τα Αρχοντικά της Βασιλίσσης Όλγας

Τον τελευταίο καιρό όπου και να βρεθώ στη Θεσσαλονίκη κοιτάζω με άλλο μάτι τα κτίρια που αντέχουν στον χρόνο, διάφορα αρχοντικά που είναι διάσπαρτα σε διάφορα μέρη της πόλης. Άλλα είναι ερειπωμένα, άλλα είναι διατηρητέα. Αυτά που είναι εγκαταλελειμένα είναι πραγματικά κρίμα να τα βλέπεις να ριμάζουν και να μην κάνει κανείς κάτι για να τα αναστηλώσει και να τα αξιοποιήσει!

Τις παρακάτω φωτογραφίες τις τράβηξα πέρσι τον Μάρτιο όταν έτυχε να κάνω μια βόλτα σ'όλη τη Βασιλίσσης Όλγας. Υπάρχουν 2-3 ακόμα κτίρια στην περιοχή που θέλω να φωτογραφίσω όταν βρω την ευκαιρία και να προσθέσω και εκείνα.

Το πρώτο όπως βλέπετε είναι πολύ όμορφο αλλά εντελώς ερημωμένο. Βρίσκεται ανάμεσα σε διάφορες πολυκατοικίες με κήπο γύρω γύρω. Αν περπατάς αφηρημένος δεν μπορείς παρά να σταματήσεις καθώς ξαφνικά βλέπεις τον ουρανό και μια όμορφη ανοιχτωσιά:

Το δεύτερο είναι εξίσου όμορφο αλλά είναι διατηρητέο και βλέπετε πόση διαφορά έχει με το προηγούμενο. Το κτίριο αυτό ανήκει στο Κέντρο Βυζαντινών Ερευνών:

Το τρίτο βρίσκεται στη συμβολή της Βασιλίσσης Όλγας με την Πέτρου Συνδίκα και όσο κι αν σας φαίνεται παράξενο είναι σπίτι και κατοικείται! Χωρίς να γνωρίζω τους ιδιοκτήτες τους θαυμάζω καθώς βρίσκω πολύ ρομαντικό που έχουν αντισταθεί στην αντιπαροχή και συνεχίζουν να μένουν σ'αυτό το όμορφο αρχοντικό! Έχουν κήπο και έχουν βάλει τριανταφυλλιές, έχει ωραίο γκαζόν και κάτι πλαστικές τσουλιθρούλες για τα παιδιά (ή τα εγγόνια;) τους. Είναι φυσικά κρίμα που εξωτερικά δεν μπορούν μάλλον να το διατηρήσουν καλύτερα και που έχουν συνέχεια κλειστά τα πατζούρια. Προφανώς από φόβο...:

Το τέταρτο κτίριο βρίσκεται ακριβώς απέναντι από το προηγούμενο σπίτι. Παλιότερα ήταν μπαράκι, εδώ και λίγο καιρό όμως το έχει πάρει η τροχαία και έχει γίνει πολύ όμορφη ανακαίνιση εξωτερικά:

Θα επανέλθω με περισσότερες φωτογραφίες από μερικά ακόμα αρχοντικά της περιοχής που θέλω να σας δείξω!

Αξίζει να κάνετε κλικ στις φωτογραφίες και να τις δείτε μεγαλύτερες!

Μακάρι να μπορούσαμε να γυρίσουμε το χρόνο πίσω και να καταλαβαίναμε τι κακό που κάναμε με την αντιπαροχή και πόσο χαλάσαμε τις πόλεις μας με τις πολυκατοικίες. Τι ωραία που θα ήταν να είχε ο καθένας από ένα τέτοιο σπίτι και οι πόλεις να επεκτείνονταν σε μήκος και όχι σε ύψος!

Περί μνήμης και αναμνήσεων...

Χθες το βράδυ δεν με έπιανε ύπνος και ως συνήθως όταν συμβαίνει αυτό συνήθως το μυαλό παίρνει διάφορες στροφές και οι σκέψεις ταξιδεύουν σε διάφορους δρόμους. Χθες λοιπόν άρχισα να σκέφτομαι για τις αναμνήσεις. Συμβαίνει συχνά να βρίσκεσαι σε παρέες με ανθρώπους πολύ μεγαλύτερης ηλικίας (60-70) και να τους ακούς να σου λένε ιστορίες από τα νιάτα τους - ακόμα κι από τότε που ήταν στο δημοτικό! Εγώ μόλις πριν λίγες μέρες έγινα 30 χρονών και προσπαθούσα για αρκετή ώρα να θυμηθώ ονόματα συμμαθητών μου του δημοτικού χωρίς κανένα αποτέλεσμα! Μιλάμε για tabula rasa! Πέρα ίσως από 1-2 ονόματα που ήρθαν στο νου, όλα τα άλλα ήταν μαύρο σκοτάδι πίσσα! Στη συνέχεια προσπαθούσα έστω να θυμηθώ πώς λεγόταν το κοριτσάκι με το οποίο καθόμουν! Όχι μόνο δεν μου ήρθε κανένα όνομα στο μυαλό, αλλά δεν έχω καν εικόνα με ποια καθόμουν! Το απόλυτο κενό...!

Μετά η σκέψη μου περιπλανήθηκε στο γυμνάσιο. Εκεί παρά το γεγονός ότι πήγαινα σε ένα αυστηρό σχολείο, κάθε μέρα γυρνούσα κουρασμένη και δεν είχα και ιδιαίτερες παρέες, έχω να θυμάμαι τα γυμνασιακά μου χρόνια σαν τα καλύτερα ίσως από τα σχολικά χρόνια. Τα εκτίμησα βέβαια εκ των υστέρων όταν άλλαξα σχολείο στο λύκειο και βρέθηκα σ'ένα σχολείο που οι περισσότεροι γνωρίζονταν από το γυμνάσιο και αρχικά ήταν δύσκολο να εγκλιματιστώ. Από το γυμνάσιο θυμάμαι αρκετά ονόματα συμμαθητών και συμμαθητριών καθώς και καθηγητών. Θυμάμαι αποσπασματικά διάφορες φάσεις μέσα στην τάξη, τις ημερήσιες εκρομές μας, τα πάρτι που έκανα στο σπίτι καθώς και πάρτι στα οποία με είχαν καλέσει.

Στο λύκειο στη συνέχεια, μετά από ένα χρόνο, στη δευτέρα λυκείου και κυρίως στην τρίτη που ήμασταν λίγα παιδιά στην τρίτη δέσμη κατάφερα να κάνω κάποιες φιλίες. Δυστυχώς καμμία από αυτές δεν κράτησε, παρά τις προσδοκίες μου για το αντίθετο. Γενικώς έχω την εντύπωση ότι τα περισσότερα άτομα από το σχολείο εκείνο είχαν μια συμπεριφορά λες και είχαν βγει από το Beverly Hills! Από τη ζωή μέσα στην τάξη δεν θυμάμαι επίσης τίποτα (σε αντίθεση με το γυμνάσιο).

Η μόνη φίλη που έχω σήμερα από το σχολείο προέρχεται από το γυμνάσιο που τότε δεν κάναμε καν παρέα καθώς ήταν κολλητή με άλλες δύο. Απλά γνωριστήκαμε γιατί ήμασταν οι μόνες δύο που κάναμε γαλλικά. Και δέσαμε κυρίως στο λύκειο, όταν έφυγε και αυτή από το σχολείο μας και αντιμετωπίσαμε ίσως κοινές δυσκολίες. Από τότε δεν έχουμε χαθεί ποτέ, παρά το γεγονός ότι δεν βρισκόμαστε αρκετά συχνά καθώς τα ωράριά μας διαφέρουν.

Και επανέρχομαι στον τίτλο της ανάρτησης και στα εισαγωγικά μου λόγια. Πώς είναι δυνατόν οι άνθρωποι μεγαλύτερης ηλικίας να έχουν να σου διηγούνται τόσες πολλές αναμνήσεις και εγώ που έχω τα μισά τους χρόνια να θυμάμαι ελάχιστα πράγματα; Έχει να κάνει άραγε το ότι κάποιες ιστορίες τις έχουν πει πολλές φορές και τους έχει γίνει ανάμνηση περισσότερο η διήγηση της ιστορίας και όχι τόσο η ιστορία αυτή καθαυτή; Έχει να κάνει άραγε ότι έχει αλλάξει ο τρόπος με τον οποίο μεγαλώνουμε; Έχει να κάνει άραγε το ότι δεχόμαστε πληθώρα πληροφοριών και δεν είναι δυνατόν να συγκρατούμε πολλά πράγματα;

Εσείς θυμάστε πολλά πράγματα από τα παιδικά / μαθητικά σας χρόνια; Περιμένω με αγωνία τα σχόλιά σας, είμαι ειλικρινά περίεργη! :)

Πού πήγε η αυθεντικότητα;

Εδώ και μέρες τριγυρνάει στο μυαλό μου ένα ποστ αλλά δεν ήξερα πώς να το αρχίσω, πώς να το εκφράσω... Γενικώς θέλω να πιστεύω ότι είμαι φύσει αισιόδοξος άνθρωπος, προτιμάω να βλέπω και να προβάλω τα όμορφα πράγματα που υπάρχουν και συμβαίνουν γύρω μου και όχι τα αρνητικά. Αυτό φυσικά δεν σημαίνει ότι εθελοτυφλώ, απλά διαλέγω να τονίζω τα καλά.

Υπάρχουν στιγμές όμως που παρατηρείς τον κόσμο και λες πώς φτάσαμε ως εδώ! Τελευταία πιάνω τον εαυτό μου να συζητώ συχνά με συνομηλικούς μου για το πόσο έχει αλλάξει η συμπεριφορά των εφήβων σήμερα συγκρίνοντας με τα αντίστοιχα δικά μας εφηβικά χρόνια. Πρώτα πρώτα θεωρώ τραγικό ότι πλέον τα παιδιά χάνουν την παιδικότητά τους από πάρα πολύ μικρή ηλικία! Βλέπεις κορίτσια 14-16 ετών δίπλα μου και θαρρείς είναι συνομήλικές μου! Βγαίνουν όλες με τα σούπερ μίνια και τις ψηλές τις μπότες με το άψογο βάψιμο και αναρωτιέσαι "καλά που πηγαίνουν έτσι;!" Εμείς σ'εκείνη την ηλικία άντε να βγαίναμε σε κανένα Goody's!

Το περίεργο είναι ότι ένας σημερινός 28άρης-30άρης μπορεί ελάχιστα κοινά να έχει με ένα άτομο 21-23 χρονών, παρά το γεγονός ότι οι ηλικίες είναι κοντινές! Αντιθέτως νομίζω ότι ο πρώτος μπορεί να βρει αρκετά κοινά με κάποιον λίγο μεγαλύτερης ηλικίας, ας πούμε κάποιον που σήμερα είναι ως 40 ετών. Σίγουρα εκεί υπάρχουν κοινά βιώματα, πχ μουσικά κλπ.

Σ'αυτό παίζει μεγάλο ρόλο εν μέρει και η τεχνολογία. Εμείς μεγαλώσαμε γνωρίζοντας σιγά-σιγά τους υπολογιστές, περιμέναμε με τις ώρες να συνδεθούμε με τις dial-up, όταν με το καλό ήρθε η dsl το χαρήκαμε γιατί γνωρίζαμε πόσο ακριβό και χρονοβόρο ήταν να καταφέρεις να δεις μια πληροφορία στο ίντερνετ. Τώρα βλέπεις όλα τα κοριτσάκια να τραβούν μια φωτογραφία με το κινητό τους μπροστά στον καθρέφτη, να την αναρτούν στη σελίδα τους στο facebook και να αφήνουν η μία κολακευτικά σχόλια στην άλλη για το πόσο κούκλα είναι, χωρίς να συνειδητοποιούν ή να αντιλαμβάνονται τους κινδύνους που μπορεί να κρύβονται πίσω από την πράξη τους αυτή. Για να μην αναφερθώ και στα greeklish που τα έχουν ριμάξει!

Φυσικά πλέον είναι δεδομένο ότι όλα έχουν και από ένα κινητό. ΟΚ οι εποχές αλλάζουν, δεν μπορείς να κάνεις και τίποτα πάνω σ'αυτό. Πιστεύω αφού η τεχνολογία έχει εξελιχθεί τόσο πολύ, καλό είναι να έχουν κινητό γιατί και κάτι έκτακτο μπορεί να συμβεί και να χρειαστεί να σε ειδοποιήσουν άμεσα. Πρέπει όμως αυτό να είναι το πιο εξελιγμένο κινητό που υπάρχει; Αυτό κρύβει διπλό κίνδυνο: πρώτα πρώτα το παιδί δε συνειδητοποιεί την αξία του κινητού και το πώς αποκτήθηκε, το θεωρεί δεδομένο, και δεύτερον σκέψου πώς μπορεί να νιώσει ο συμμαθητής του που οι γονείς του ή δεν έχουν την δυνατότητα να του το προσφέρουν ή δεν θέλουν για να μην το κακομάθουν; Τι κι αν εγώ χρειάστηκε να μαζέψω χαρτζιλίκι αρκετών εβδομάδων για να πάρω το '99, ένα χρόνο αφότου τελείωσα το σχολείο, το πρώτο μου καρτοκινητό, αφού οι δικοί μου δεν μου έπαιρναν; Είπαμε οι εποχές άλλαξαν και είναι πια κάτι το διαδεδομένο.

Αμ το άλλο που το πας! Προχθές σε μια τέτοια συζήτηση αναφέρθηκε και το εξής: "εμείς πριν βγουν τα κινητά παίρναμε τηλέφωνο στο σπίτι του φίλου μας και λέγαμε και μια καλησπέρα στον μπαμπά του ή στη μαμά του, υπήρχε μια επικοινωνία, και από την άλλη ήξεραν και οι γονείς με ποιούς έκαναν παρέα τα παιδιά τους. Τώρα παίρνεις κατευθείαν στο κινητό του φίλου σου και ξέρει και αμέσως ποιός τον καλεί!"

Για να επανέλθω και στον τίτλο του ποστ, θεωρώ ότι έχει χαθεί σε μεγάλο μέρος η αυθεντικότητα των ανθρώπων. Βλέπεις στην τηλεόραση για παράδειγμα τα 3/4 των εκπομπών να προβάλουν αποσπάσματα άλλων εκπομπών. Δεν μιλώ φυσικά για αυτές που είναι σατυρικές και καλά κάνουν και σχολιάζουν τα περίεργα ή τα κακώς κείμενα της χώρας μας, αλλά για όλες τις υπόλοιπες. Βλέπεις όλη μέρα τη μία εκπομπή να αναπαράγει την άλλη.

Αυτό είναι πιστεύω γενικό φαινόμενο. Δεν υπάρχει πλέον φαντασία και δημιουργικότητα ούτε στη μουσική ούτε στον κινηματογράφο. Τα τελευταία 10 χρόνια γίνονται όλο μουσικές ή κινηματογραφικές διασκευές παλαιοτέρων τραγουδιών ή ταινιών αντίστοιχα. Σπάνια ακούς ή βλέπεις πια κάτι αξιόλογο και πρωτότυπο.

Πώς κλείνεις μια τέτοια ανάρτηση; Μάλλον δεν την κλείνεις και περιμένεις τα σχόλια των αναγνωστών σου για να δεις αν συμμερίζονται και εκείνοι τις σκέψεις σου! Ο λόγος δικός σας λοιπόν...

Το γέλιο χθες και σήμερα

Συχνά σκέφτομαι ότι η γενιά μου ήταν ίσως η πιο τυχερή. Μεγάλωσα σε μια μεταβατική περίοδο, κατά την οποία απολαύσαμε πολλά ωραία πράγματα. Προλάβαμε το παιχνίδι στις αλάνες αλλά μεγαλώσαμε και με την τηλεόραση και είδαμε ωραίες σειρές και εκπομπές.

Jerry Lewis

Αναρωτιέμαι συχνά πώς να είναι να είσαι σήμερα παιδί και έφηβος. Πώς είναι να μεγαλώνεις μη έχοντας γνωρίσει μεγάλους κωμικούς όπως τον Louis De Funès, τoν Jerry Lewis ή τον αξεπέραστο Benny Hill; Τα τελευταία χρόνια δεν μπορώ να σκεφτώ έναν κωμικό αυτού του βεληνεκούς εκτός ίσως από τον Rowan Atkinson (aka Mister Bean), τον οποίο απορώ αν τα μικρά παιδιά γνωρίζουν!

Rowan Atkinson

Η νεολαία σήμερα μεγαλώνει με ριάλιτυ, με δεύτερης κατηγορίας εκπομπές, με την Κάτυ την άσχημη ή πώς την λένε, με τούρκικα σήριαλ, με κακής ποιότητας βίαια κινούμενα σχέδια. Πιστεύω ότι τα πάντα έχουν χάσει την αγνότητά και την αθωότητά τους. Οι παραπάνω κωμικοί που ανέφερα έβγαζαν αβίαστα το γέλιο γιατί είχαν αυτό ακριβώς το στοιχείο που τους έκανε ακαταμάχητους! Ακόμα και πονηρά να ήταν τα αστεία τους γίνονταν με τέτοιο τρόπο που δεν ήταν αισχρά.

Benny Hill

Πολλές φορές πιάνω τον εαυτό μου να κάνω σύγκριση του χθες με το σήμερα. Άλλοτε σε ό,τι αφορά τους κωμικούς, άλλοτε τα κινούμενα σχέδια, άλλοτε τη μουσική. Το πόρισμα είναι πάντα ότι όσο παλιότερα τόσο καλύτερα. Δυστυχώς.

Louis De Funès

Προσωπικά όποτε με το καλό κάνω παιδί θα φροντίσω να τον/την μυήσω σε αυτές τις ταινίες! Να μεγαλώσει με τον Λουί ντε Φινές, με τον Τζέρυ Λιούις, αλλά και με ωραία κινούμενα σχέδια της Disney!

Νέο εισιτήριο Ο.Α.Σ.Θ.

Από την 1η Μαΐου 2010 τα εισιτήρια του Ο.Α.Σ.Θ. (Οργανισμού Άθλιων Συγκοινωνιών Θεσσαλονίκης!) έχουν αυξηθεί. Το απλό εισιτήριο από 50 λεπτά (0,50 €) που ήταν έγινε πλέον 60 λεπτά (0,60 €) και το ημερήσιο από 2 ευρώ (2 €) πλέον το προμηθεύονται οι κάτοικοι για 3 ευρώ (3 €)!

Δεν φτάνει όμως που αυξήθηκαν τα εισιτήρια, καταργήθηκε και η δυνατότητα χρήσης του ίδιου εισιτηρίου μέσα σε 70 λεπτά της ώρας.

'Οπως βλέπετε στην παρακάτω φωτογραφία τα παλιά εισιτήρια έγραφαν "Το παρόν ισχύει για όλες τις λεωφοριακές γραμμές του Ο.Α.Σ.Θ. Επικυρώνεται σε κάθε διαδρομη εντός 70 λεπτών της ώρας από την πρώτη. Οι παραβάτες τιμωρούνται με πρόστιμο." Αντιθέτως τα καινούρια γράφουν "Βασικό εισιτήριο μιας χρήσης":

Και για να μην υπάρχει σύγχυση και μπέρδεμα το γράφει ξεκάθαρα και στην πίσω πλευρά του εισιτηρίου:

Επομένως αν η διαδρομή που ακολουθείτε χρειάζεται μετεπιβίβαση στο εξής θα πρέπει να χτυπάτε δύο εισιτήρια.

Το καταλαβαίνω ότι κάποια στιγμή είναι αναμενόμενο τα εισιτήρια να αυξηθούν, θεωρώ απαράδεκτο όμως που καταργήθηκε η δυνατότητα χρήσης του ίδιου εισιτηρίου για 70 λεπτά της ώρας. Το ημερήσιο εισιτήριο των 3 ευρώ είναι αρκετά ακριβό και θα πρέπει κάποιος να παίρνει πολλά λεωφορεία την ημέρα (τουλάχιστον 5) για να τον συμφέρει. Εφόσον έγινε έτσι θα προτιμούσα να εμφανιζόταν και ένα καινούριο τρίτο εισιτήριο στην τιμή του 1 ευρώ το οποίο να ισχύει για μιάμιση ώρα.

Σε μια πόλη σχεδόν δύο εκατομμυρίων κατοίκων που το μόνο μέσο μεταφοράς είναι τα λεωφορεία θα έπρεπε να υπάρχει καλύτερος σχεδιασμός. Πόσο μάλλον εν μέσω οικονομικής κρίσης! Για να μην αναφερθώ στο ότι τα νέα λεωφορεία που κυκλοφορούν τα τελευταία 5-6 χρόνια είναι απαράδεκτα, ο διάδρομος τους υπερβολικά στενός, δεν χωράει να σταθεί άτομο όρθιο! Τα παλιά λεωφορεία ήταν πιο φαρδιά και μπορούσε κάποιος πιο εύκολα να προχωρήσει στο διάδρομο. Στα πιο "σύγχρονα" ούτε τόσες πολλές θέσεις καθήμενων υπάρχουν ούτε οι όρθιοι είναι άνετοι!

Νούφαρα!

Σήμερα ο εμπορικός σύλλογος Θεσσαλονίκης είχε αποφασίσει να πεζοδρομήσει τους μεγάλους δρόμους του κέντρου, κυρίως την Τσιμισκή και την Μητροπόλεως, προκειμένου να μπορούν οι καταναλωτές να κυκλοφορούν άνετα και να τονωθεί η αγορά του κέντρου. Από τους δρόμους αυτούς θα περνούσαν μόνο τα λεωφορεία. Η ιδέα αυτή αρχικά μου άρεσε και ήθελα να κατέβω για να ζήσω την εμπειρία μιας βόλτας στο κέντρο χωρίς αυτοκίνητα, χωρίς διπλοπαρκαρισμένα και τροχονόμους να σφυρίζουν, χωρίς φασαρία!

Έτσι και έγινε. Μπήκαμε στο λεωφορείο για να κατεβούμε στην Τσιμισκή. Πολλά blogs και sites είχαν γράψει για το γεγονός αυτό εδώ και μέρες, επομένως πίστευα ότι θα έχουν παρθεί και τα κατάλληλα μέτρα από τους τροχονόμους και την δημοτική αστυνομία ώστε η πρόσβαση στην Τσιμισκή να γίνεται εύκολα. Αμ δε! Με το λεωφορείο διασχίσαμε άνετα όλη τη Βασιλίσσης Όλγας αλλά είχαμε μπλοκαριστεί μπροστά στο δημαρχειακό μέγαρο για κανένα εικοσάλεπτο. Με τα πολλά καταφέραμε και μπήκαμε στην Τσιμισκή και εφόσον ήμασταν τόση ώρα μέσα στο λεωφορείο, κατεβήκαμε στη Χ.Α.Ν.Θ. για να κάνουμε βόλτα. Περπατήσαμε ως την Αριστοτέλους και η διαπίστωση μου είναι ότι ναι μεν είχε κόσμο αλλά πολύ λιγότερο από άλλες φορές όταν η κίνηση των αυτοκινήτων γίνεται "ομαλά". Τελικά η κίνηση αυτή δεν ήταν και τόσο εύστοχη! Και δεν φταίει ο σύλλογος!

Όσο ήμασταν μποτιλιαρισμένοι στο Δημαρχείο και οι οδηγοί είχαν αγανακτήσει αφού από τρεις μεριές προσπαθούσαν να πάνε στον προορισμό τους, σκεφτόμουν το πόσα έχει περάσει αυτή η δύστυχη πόλη που τόσο αγαπώ. Αν πριν από 20 χρόνια που είχε αρχίσει η κατασκευή του μετρό είχε ολοκληρωθεί και δεν είχαν φαγωθεί τόσα πολλά χρήματα, αυτό που έγινε σήμερα πιθανόν να είχε και μεγαλύτερη επιτυχία.

Επιπλέον αυτή η απόφαση θα έπρεπε να είχε και χαρακτήρα γιορτής. Να έβαζαν μουσικούς στον δρόμο, να γίνεται ευχάριστη η βόλτα. Αντιθέτως ήταν ένα συνηθισμένο Σάββατο απλά χωρίς αυτοκίνητα. Λες και αν περπατάς στη μέση της Τσιμισκή θα μπεις πιο εύκολα σε ένα μαγαζί να ψωνίσεις κάτι! Ειλικρινά ώρες ώρες απορώ με τη νοημοσύνη και τον τρόπο σκέψης ορισμένων!

Επίσης, δεύτερος λόγος για τον οποίο ήταν άστοχη η κίνηση της πεζοδρόμισης είναι η επιλογή της συγκεκριμένης ημέρας. Σήμερα είναι ο τελικός Κυπέλλου Ελλάδος και περίπου 25.000 Θεσσαλονικείς έχουν κατεβεί στην Αθήνα για να τον παρακολουθήσουν. Σίγουρα αρκετοί θα επέλεξαν μια απόδραση στη Χαλκιδική, επομένως κάτι τέτοιο θα έπρεπε να είχε από τη μια καλύτερη οργάνωση και από την άλλη να είχε γίνει κάποια άλλη μέρα.

Αφού η βόλτα δεν ήταν τελικά καθόλου αυτό που περίμενα και δεν με ευχαρίστησε, όταν φτάσαμε στην Αριστοτέλους κατεβήκαμε στη λεωφόρο Νίκης και αποφασίσαμε να γυρίσουμε παραλιακά. Ο καιρός επίσης συμπλήρωνε το σουρεάλ σκηνικό. Όταν κατεβήκαμε είχε συννεφιά, όταν φτάσαμε στην Αριστοτέλους έβγαλε ήλιο και όσο περπατούσαμε στην Νέα Παραλία είχε ήλιο, συννεφιά και για λίγο και ένα ψιλόβροχο!

Άλλες φορές τέτοια μέρα στην παραλία περπατάνε πάρα πολλοί άνθρωποι. Η πεσμένη κίνηση ήταν αισθητή ακόμα και σε αυτό το μέρος της πόλης. Μου άρεσε όμως που ήταν ήρεμα και χάρηκα εν τέλει τη βόλτα.

Όταν φτάσαμε στο πάρκο με τα νούφαρα διαπίστωσα ότι ήταν πολύ ανθισμένα και έβγαλα αρκετές φωτογραφίες. Ήταν και ο σκοπός που κάνω και αυτό το ποστ. Κάτι που ξεκίνησε με ταλαιπωρία τελείωσε με όμορφες εικόνες! Τα λατρεύω τα νούφαρα! Ελπίζω να σας αρέσουν οι φωτογραφίες που τράβηξα:

Αυτή είναι ίσως και η πιο αγαπημένη μου!

Τις φωτογραφίες αξίζει να τις δείτε μεγαλύτερες! Κάντε κλικ στην καθεμιά χωριστά για να τις δείτε στο κανονικό τους μέγεθος! :)

Ορθογραφία και greeklish

Στο θέμα της ορθογραφίας έχω αναφερθεί και παλιότερα στο blog μου. Όπως είχα αναφέρει τότε, δίνω μεγάλη σημασία στην ορθογραφία και τη σωστή σύνταξη των προτάσεων.

Σχετικά με το αν τα greeklish επηρεάζουν ή όχι τον τρόπο γραφής των νέων έχουν γραφτεί άπειρες γραμμές και έχουν γίνει αναλύσεις επί αναλύσεων από γλωσσολόγους και ψυχολόγους.

Εγώ θέλω αρχικά να αναφερθώ στην ορθογραφία και στα greeklish ξεχωριστά.

Θα ξεκινήσω από την ορθογραφία λοιπόν χωρίς να τη συσχετίσω με τα greeklish. Ως εκπαιδευτικός (για όσους δεν το γνωρίζουν είμαι καθηγήτρια γαλλικών) διαπιστώνω ότι οι μαθητές μου κάνουν συχνά λάθος στη γραφή μιας λέξης. Δεν ελέγχω τακτικά το τετράδιο όπου γράφουν τις άγνωστες λέξεις τους, αλλά μερικές φορές περνάω από δίπλα τους για να δω κυρίως αν έχουν γράψει σωστά την γαλλική λέξη και συνειδητοποιώ ότι η μετάφραση στα ελληνικά είναι ανορθόγραφη. Αυτό που μου κάνει μεγαλύτερη εντύπωση είναι η αντίδρασή τους όταν το λέω, η οποία είναι "ε σιγά, δεν πειράζει". Ύστερα από αυτό μπορεί να διορθώσουν το λάθος χωρίς όμως να δώσουν μεγάλη σημασία ή και να αφήσουν την λέξη γραμμένη έτσι ανορθόγραφα.

Χθες έκανα μάθημα σε ένα αγοράκι τετάρτης δημοτικού και έκανε ένα λάθος στη σύνταξη. Όταν του εξήγησα ότι η σύνταξη στα γαλλικά είναι η ίδια με τα ελληνικά και του έδωσα το παράδειγμα στα ελληνικά και μετά στα γαλλικά, γύρισε και μου είπε "α για αυτό λένε ότι πρέπει να ξέρεις καλά τη γλώσσα σου για να μπορέσεις να μάθεις μια ξένη γλώσσα"! Μου έκανε εντύπωση που ένα τόσο μικρό παιδί είχε την ωριμότητα να πει αυτή τη φράση.

Δεύτερο σημείο στο οποίο θέλω να σταθώ είναι ότι τα σημερινά παιδιά δεν έχουν μάθει καθόλου να χρησιμοποιούν το λεξικό. Εγώ ως μαθήτρια - από το δημοτικό ακόμα - είχα το λεξικό σαν δεξί μου χέρι. Δεν μπορούσα να διανοηθώ να κάνω μια άσκηση στα αγγλικά ή στα γαλλικά, να μην καταλαβαίνω το νόημα μιας πρότασης εξαιτίας μιας άγνωστης λέξης (εκτός αν έβγαινε νόημα από τα συμφραζόμενα) και να μην ανοίξω το λεξικό για να μου λυθεί η απορία της σημασίας της εκάστοτε φράσης. Έχουν έλλειψη περιέργειας; Βαριούνται; Δεν ενδιαφέρονται; Δεν μπορώ να το καταλάβω. Περιμένουν να έρθουν στο μάθημα και να τους πει η δασκάλα τι σημαίνει κάτι που δεν καταλαβαίνουν, έτοιμο φαΐ δηλαδή!

Για μένα η γλώσσα, είτε πρόκειται για τη μητρική είτε για ξένη, είναι κάτι το μαγικό, σαν ένα κουβάρι που πρέπει κάθε φορά να ξεδιαλύνεις, σαν ένα γρίφο που πρέπει να λύσεις και δεν πρέπει να προσπερνάς τα μικρά προβλήματα που ίσως σου δημιουργεί χωρίς να προσπαθήσεις να τα κατανοήσεις. Μόνο έτσι βελτιώνεις τις γνώσεις σου και προχωράς μπροστά.

Προσωπικά ακόμα και στα ελληνικά αν κάποια στιγμή θέλω να γράψω μία λέξη και δεν είμαι απόλυτα σίγουρη για την ορθογραφία της θα ανοίξω το ερμηνευτικό λεξικό για να επιβεβαιώσω τον τρόπο γραφής.

Και θα περάσω τώρα στο δεύτερο μέρος αυτού του post, τα greeklish.

Όταν πήγαινα στην έκτη δημοτικού (πίσω στο 1991) ο δάσκαλος που είχα μας είχε πει ότι θα έρθει μια εποχή που θα γράφουμε τα ελληνικά με λατινικούς χαρακτήρες και μας είχε γράψει κατ'αυτόν τον τρόπο μια πρόταση στον πίνακα. Τότε μου είχε φανεί υπερβολικό και εξωπραγματικό αυτό και είχα πει αποκλείεται να γράψουμε ποτέ έτσι! Πόσο προφητικός ήταν! Τότε μάλιστα δεν υπήρχε ούτε το ίντερνετ ούτε οι υπολογιστές όπως τους γνωρίζουμε σήμερα.

Όταν το 1999-2000 γνώρισα το ίντερνετ εξοικιώθηκα και εγώ με την γραφή αυτή. Απλά έγραφα τις λέξεις αντί με ελληνικούς χαρακτήρες με λατινικούς, μένοντας πιστή στην ηχητική απόδοσή τους. Για το θήτα αρχικά χρησιμοποιούσα το 8 για να είναι οπτικά όσο πιο κοντά θα μπορούσε στην ελληνική λέξη και να μην υπάρχει σύγχυση στο "th"= τη με το "th"=θ. Στην πορεία όμως έμαθα και συνήθισα το θήτα να το γράφω με τον δεύτερο τρόπο. Ομοίως για το ωμέγα πατούσα το "w" κ.ο.κ.

Σήμερα, δέκα χρόνια μετά αντιλαμβάνομαι ότι ακόμα και τα greeklish έχουν εξελιχθεί και δεν είναι όπως τα είχα γνωρίσει. Βλέποντας σχόλια μαθητών μου σε διάφορες φωτογραφίες στο Facebook πραγματικά πλέον είναι πολύ δύσκολο να διαβάσεις τι γράφουν. Αφαιρούν εντελώς τα φωνήεντα από τις λέξεις, για το σίγμα αντί για "s" χρησιμοποιούν το "c", στις μονοσύλλαβες λέξεις βάζουν μόνο το πρώτο γράμμα κλπ.

Μερικά μικρά παραδείγματα:

" e kl dn c eipa k tpt" = "ε καλά δεν σου είπα και τίποτα"

"k gw cgpw azelfh pcixh mmm" = "κι εγώ σ'αγαπώ αδελφή ψυχή μου"

"9ec n c paro ena tetio ct gene9lia mac? " = "θέλεις να σου πάρω ένα τέτοιο στα γενέθλιά μας;" (γιατί τα τελευταία χρόνια έχει επικρατήσει το 9=θ αντί του 8=θ που οπτικά είναι πιο κοντά μου είναι πραγματικά ανεξήγητο!)

Και αυτά ήταν από τα σχετικά εύκολα!!

Όλα τα παραπάνω είναι σκέψεις που κάνω εδώ και πολύ καιρό και ήθελα να τα αναρτήσω για να συζητήσουμε αυτά τα σημεία με όλους εσάς. Πραγματικά με ενδιαφέρει η άποψή σας και ελπίζω να βγει μια εποικοδομητική συζήτηση από αυτό το post!