Μόλις τελείωσα να διαβάζω Το Νήμα, το τελευταίο βιβλίο της Βικτώρια Χίσλοπ! Όταν είχα διαβάσει Το Νησί δεν πίστευα ότι θα μπορούσα να διαβάσω κάτι εξίσου συγκλονιστικό! Κι όμως!
Το Νήμα (αγγλικός τίτλος The Thread) διαδραματίζεται στην πόλη μου, τη Θεσσαλονίκη, και μετά το πέρας της ανάγνωσης την βλέπω πια με τελείως διαφορετικό μάτι. Ξέρω ότι η συμπρωτεύουσα έχει μεγάλη ιστορία, ξέρω ότι έχει περάσει από μια καταστροφική πυρκαγιά (1917) και έναν εξίσου καταστροφικό σεισμό (1978), αλλά είναι εντελώς διαφορετικά να τα διαβάζεις όλα αυτά μέσα από κάποια την ιστορία κάποιων άτομων, ακόμα και αν είναι αυτά προϊόν μυθοπλασίας.
Μου αρέσουν πολύ τα βιβλία που βασίζονται σε πραγματικά ιστορικά γεγονότα στα οποία ενσωματώνονται οι ήρωες ενός μυθιστορήματος. Μαθαίνεις έτσι πολλές λεπτομέρειες με ευχάριστο τρόπο.
Ας πάρουμε την ιστορία όμως από την αρχή. Το βιβλίο ξεκινάει με την Κατερίνα και τον Δημήτρη που συναντούν στην παραλία της Θεσσαλονίκης τον εγγονό τους Μήτσο (που κάνει μεταπτυχιακά στο Αριστοτέλειο) και τους ρωτάει γιατί δεν πάνε να μείνουν με τον γιο τους και πατέρα του στην Αγγλία, όπου η ζωή τους θα είναι καλύτερη, χωρίς τις απεργίες και τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν στην πόλη τους. Τότε οι παππούδες τον προσκαλούν στο σπίτι τους και του διηγούνται την ιστορία της ζωής τους και του εξηγούν γιατί δεν θα έφευγαν ποτέ από αυτήν την πόλη που παρά τα όποια προβλήματα που μπορεί να υπάρχουν στο παρόν, τη λατρεύουν και έχουν ρίζες δυνατά δεμένες μ'αυτήν!
Σε συνέντευξη της συγγραφέως στην τηλεόραση τη ρώτησαν γιατί μας αποκαλύπτει από την αρχή ότι οι δύο κεντρικοί χαρακτήρες καταλήγουν μαζί στη ζωή και ξέρουμε από την αρχή ότι η ιστορία έχει happy end. Ωστόσο η αποκάλυψη αυτή δεν επηρεάζει αρνητικά τον αναγνώστη, αλλά τον κάνει να θέλει ακόμα περισσότερο να μάθει την ιστορία των δύο ατόμων.
Ο Δημήτρης γεννιέται στη Θεσσαλονίκη το 1917 λίγα λεπτά πριν από την καταστροφική πυρκαγιά. Πέντε χρόνια αργότερα η μικρή Κατερίνα διαφεύγει στην Ελλάδα όταν η Σμύρνη ισοπεδώνεται από τα τουρκικά στρατεύματα. Χάνεται όμως με τη μαμά της και τη μικρή της αδελφή και αντί να μπει μαζί τους στο πλοίο για την Αθήνα, θα βρεθεί στη Μυτιλήνη και λίγο αργότερα στη Θεσσαλονίκη. Η μοίρα θα τη φέρει στον ίδιο δρόμο που μένει ο Δημήτρης και ως παιδιά θα κάνουν παρέα.
Στο εξής οι ζωές τους πλέκονται και αν και τελικά θα γίνουν ζευγάρι προς το τέλος του βιβλίου, η ιστορία τους έχει μεγάλο ενδιαφέρον και αγωνία. Δε θα μπω σε λεπτομέρειες, γιατί αξίζει κανείς τα ταξιδέψει διαβάζοντας το βιβλίο!
Αυτό που με μάγεψε είναι οι λεπτομέρειες που βάζει η Χίσλοπ μέσα στο βιβλίο, που Ελληνίδα να τα έγραφε δε νομίζω να γνώριζε τόσα πολλά! Από τα πιο μικρά όπως τους όρους για τα πλεκτά και υφαντά, τα ρεμπέτικα τραγούδια, την περιγραφή των δρόμων της Θεσσαλονίκης μέχρι και τα πιο μεγάλα όπως τα ιστορικά γεγονότα!
Μια πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη της Victoria Hislop μπορείτε να διαβάσετε εδώ.
Εγώ δε μπορώ παρά να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ στη συγγραφέα που με έκανε να δω την πόλη μου μέσα από μια διαφορετική ματιά. Παρά το ότι την αγαπώ έτσι κι αλλιώς, τώρα με έκανε να την αγαπήσω ακόμα περισσότερο καθώς την "έζησα" και εγώ μέσα από την ιστορία του Δημήτρη και της Κατερίνας!
ΥΓ. Αν και σε γενικές γραμμές προτιμώ τα αγγλικά βιβλία να τα διαβάζω στην πρωτότυπη γλώσσα που γράφτηκαν, προτείνω αν θέλετε να διαβάσετε Το Νήμα να το διαβάσετε στην ελληνική μετάφραση. Σίγουρα θα το "αισθανθείτε" διαφορετικά! Πιθανόν αρκετή ορολογία σχετική με την υφαντουργία να σας δυσκολέψει και σίγουρα η γλώσσα που μιλάνε κάποια πρόσωπα (πχ κάποιες ατάκες στα ποντιακά ή ο τρόπος που μιλούν οι Θεσσαλονικείς με το "σε") γίνεται πιο αντιληπτή στην ελληνική (δεν ξέρω πως μπορεί να την αποδίδει η συγγραφέας στην αγγλική, πολύ πιθανόν να έχει κάποιες σημειώσεις της στο κάτω της εκάστοτε σελίδας). Όταν βρεθώ σε κάποιο βιβλιοπωλείο θα ήθελα να ξεφυλλίσω λίγο και το αγγλικό για να δω αυτές τις διαφορές!
ΥΓ2. Μακάρι στο μέλλον να δούμε και αυτό το βιβλίο να γυρίζεται σε τηλεοπτική σειρά! Είναι πολύ συγκινητικό το γεγονός ότι η Χίσλοπ έχει μπει τόσο μέσα στο πετσί του Έλληνα και αγαπάει τόσο πολύ τη χώρα μας! :)